sinuun madabdab age, arsa ngaksi praratu, sane telas mati ring jurit, miwah arsa macingak, ring saktining musuh, nuli munggah ring kareta, sang Sucitra prasida dadi sarati, nuli laris mamarga.
102b.
5. Sakewala sakeh para resi, siwa budi mangiring samian, numpak ring gajah samine, kaula sami kantun, kandikayang ngaraksa puri, tan kacarita ring marga, gelising carita rauh, ring yungwaning Purusada, kabinawa reh kosa mawak mamurti, apine ngalad-alad.
6. Prabu Sutasoma nampak gelis, api telas punah dadi amreta, dadi toya rangkung tise, rauh ka bongkol gunung, ada ngecor ada ngurincing, kayune sinamian, sane pecak puun, gelis malih makedapan, asing keniwekan antuk prabu Suci, samian paripurna.
7. Praratu Astina sami, miwah prajurit miwah tutunggangan, asing rusak sekatahe, malih urip rahayu, mulih kadi duk nguni-nguni, Ardana Sala Daksa prabu Dasabau, riin nyembah ngaras pada, kaping untat pra ratu prajurit sami, meganti ngaras pada.
103a.
8. Prabu Purusada sanget runtik, wau nyingak urip sinamian,
sang sampun mati waune, tangane aneh seu, praya ngangkud
sang prabu Suci, nanging ndatan kasidan, dening jnana putus,
laris malih maniwakang, sekatahing senjatatane rangkung luih, masiyok kadi ujan.
9. Satibane ngarep ratu luih, sami-sami dadi kelangenan, karangkung-rangkung rasmine, cakrane dadi tunjung, wau kembang tengahing beji, kontane dadi pudak, mambu rebuk harum, tutujahe kadi sekar, tara warna ngarom-ngarorompyok mapusuh asri, lurus-lurus mangancan.
10. Langkep dadi bun gadung manglilit, tur masekar kaampu-ampuang ring angin rangkung miike, jemparing dadi menuh, manyurambah sekare putih, bajra dadi bale mas, kaideran sekar arum, laris mamurtianing detya, ngupak bukit saking kerahating brangti, sadurung kesamparang.
274