27. Wangjerone ngutah-utah, pasulambeh padajerih, sakadi bendu sang Dyah, tan geting Ida ring kahyun, kahambil tur kahentungang, kasapuhin, pasuryane binresihan.
28. Sampun malih paripurna, kadagingin sarwa mrik, wangi-wangiyane ane mangambar, ne mangkin sampurna sampun, marembug sang istri tiga, mamawosin, saking bencanan Sang Nata.
29. Tuah ngadokang upaya, ring tingkah i dewa tuni, saduke maring patumon, nah pada elingang malu, pa bahang adi punika, ring i cicing, tuah ida nyalin warna.
30. lrika Dewi Widaksa, kadi kras manyawurin, wyakti tan iwang panarka, tan !ian ida sang Prabhu, ne katiwakan duhkita, ngajengahin, puniki twara gigisan.
31. Dyah Widata srangen ngucap, "Sapunika saayukti, antuk lewihing smita, prajnyan ngrumrum ngalalunyuh, nglantur malih Dyah Widata matbatang.
32. Antuk brangtine ngalintang, lh Prabhu eda ampah jani, pracampahe bas kaliwat, sengguh cai kahi takut. bajang tong dadi andelang magutin, nyepukang guna kasaktian.
33. Nah jani pisan centokang, gunan pangiwane lewih, nah luwung petenge nyanan, baksa di semane puput, makadi kanggen pasucyan, getih cai, antuk Ida Sang Hyang Durgha.
34. Atman cai tan wurungan, ketegul turin katigtig, sapuput pamatbat Ida, Dyah Widaksa nimbal lawut, amitane kadi wirang, tur Misinggih, napi punika bhinanya.
35. Padem nng manandang jengah, pisanan manglalu mati, matanding nunggalang manah, nyentokang sanding ing kahyun. "Dyah Widaksa ngandika, "sampun adi, sapunika kalempas
131